Brieven schrijven

M’n lievelingsnicht zal ongetwijfeld de eerste geweest zijn met wie ik ‘aan de schrijf’ raakte. Mijn collectie briefpapier was immens, want iedere penvriend of penvriendin kreeg een ander blaadje, passend bij diegene, bij mijn humeur en ook niet geheel onbelangrijk passend bij mijn voorraad. Ik heb lange tijd van ieder setje briefpapier het laatste exemplaar met bijpassende envelop bewaard. Ik zal eerlijk bekennen dat er boven in mijn papierkast (waar zich stickers, ansichtkaarten, gekleurd knutselpapier en wat dies meer zij) nog steeds een aantal exemplaren liggen… ik zal ze hoogstwaarschijnlijk nooit beschrijven…

Na mijn lievelingsnicht als penvriendin volgde Chris, een jongen uit het dorp Kudelstaart, die ik had leren kennen op een bruiloft waar ik had mogen schitteren als bruidsmeisje. Hij was bruidsjonker. Onze correspondentie was leuk, treffend en kinderlijk. Na een jaar heen en weer geschreven te hebben leek een beginnend kinderverliefdheidsgevoel uitgegroeid te zijn tot iets groters. Hoe ik het gedaan heb, weet ik niet, maar met medewerking van mijn en zijn ouders ontmoette ik hem opnieuw. De teleurstelling was behoorlijk. Hij zag er op de foto’s veel aandoenlijker uit dan in het echt en hij kon veel leuker schrijven dan dat hij kon praten. Die ontmoeting was het begin van het einde van onze schrijfrelatie.

Velen schrijfcontacten volgden nog. Met Jaco, die ik had leren kennen via de broer van mijn lievelingsnicht. Op school met al mijn vriendinnen, bij voorkeur onder de lessen, maar ook zeker daarna thuis zittend aan mijn bureau, de indruk wekkend dat ik heel hard mijn best zat te doen op aardrijkskunde, biologie of geschiedenis. Hele schriften zijn er volgeschreven met prietpraat over alles wat me op dat moment bezig hield: jongens, jongens, jongens en hoe de categorie populair plus met ze omging.

De meest ontroerende brief die ik ooit kreeg, draag ik bij me, in mijn agenda. Hij is handgeschreven en bevindt zich in één van mijn speciale enveloppen. De context van het krijgen van de brief is me ontgaan, maar de brok in mijn keel die ik voelde toen ik hem kreeg, voel ik nu, als ik ‘m weer lees, opnieuw. De tekst luidt:

The Key

In life everyone must find their key. The key symbolizes whatever an individual’s passion may be: a man, a woman, a job, a particular lifestyle.... The list is endless. Once you’ve found that key you can open a door. Behind that door you'll see a thousand rooms. Each room represents an oppurtonity. The choice is yours. Choose wisely.

Je vader