Toeval

Het was een regenachtige doordeweekse dag, zo’n dag waarop het van tevoren bekend was dat er geen glimp van de zon te zien zou zijn. Niet echt koud, maar zeker ook niet warm. Somber voor de mensen die in hun glas geneigd zijn vooral te kijken naar de leegte. Gewoon grijs voor de meer optimistische mens. Het pand waar ze zich in bevonden, had een uitstraling van lik m’n vestje. Oppervlakkig gezien leek het misschien nogal wat, door de grote hoeveelheid gratis parkeerplaatsen midden in het centrum. Eenmaal binnen en écht kijkend was te zien hoe verwaarloosd het pand was. De interieurverzorgsters konden poetsen wat ze wilden, het had slechts een tijdelijk en eveneens oppervlakkig effect. Ergens in dat pand bevond zich een kelder, aangekleed met drie lampen boven een grenen tafel, waarvan er één lamp standaard niet brandde, hoe vaak die ook vervangen was door de klusjesman en aan die tafel stonden acht stoelen, geheel in stijl, ook grenen. Met ijzeren poten, dat dan weer wel. Verder stond er een tafeltennistafel, waar nooit gebruik van werd gemaakt, want dat zou de aanwezigen in de kelder meteen een acute bronchitisaanval bezorgen, zó stoffig was de vloerbedekking inmiddels. Na een enerverende werkdag kwamen twee mensen elkaar daar tegen. Ze rookten daar hun sigaret. De laatste voor die dag op kantoor. De één een Marlboro, de ander een Marlboro Light. Ze kletsten wat. Over het weer, over het roken, over het werk, over een eerdere ontmoeting en het was daar dat er iets veranderde in hun contact. Er werd nog een sigaret opgestoken, want die allereerste ontmoeting werd opnieuw besproken en beleefd. Bovendien merkten de beide vrouwen dat ze makkelijk met elkaar konden kletsen, dat geen enkele vraag raar gevonden werd en dat er een oprechte openheid en interesse naar elkaar was. Na nog een laatste sigaret vroeg de ene vrouw de andere vrouw mee uit eten, gewoon, omdat het nu leuk was en ze nog wel uren konden kletsen, maar dat de plicht riep en er echt naar huis gegaan moest worden. Zo gezegd, zo gedaan. Op Valentijnsdag kwam dat etentje er ook van en beiden hadden een verrassing voor de ander. De verrassing was identiek: beide vrouwen waren even lang zwanger en op dezelfde dag uitgerekend! Er ontstond hilariteit alom bij hen en de verbondenheid tussen hen was er direct. Allerlei andere ‘vreemde’ feitjes passeerden de revue. Beide vrouwen woonden op het huisnummer 88, ze waren op dezelfde dag jarig, beide vrouwen hadden dezelfde nummers in hun mobiele telefoonnummer (maar dan in een andere volgorde), de namen van hun partners waren anagrammen van elkaar, hun vaders hadden hetzelfde sterrenbeeld, evenals hun moeders, ze waren beiden het huis uit gegaan en op zichzelf gaan wonen in de grandioze stad Den Bosch, ze werkten nu op dezelfde werkplek, ze hadden allebei een afwijking met het getal 64 en hun beide moeders waren zwanger geweest van een tweeling, waarvan alleen zij degenen waren die de geboorte overleefd hadden. Het was alleen daarom al een bijzonder etentje. De lijst met toevallige overeenkomsten was groot voor twee mensen die elkaar kort daarvoor slechts eenmaal vluchtig gezien en gesproken hadden. En de lijst werd naarmate hun vriendschap groeide groter. Ze bevielen niet tegelijkertijd, er zaten zo’n slordige acht weken tussen, maar ze bevielen wel beiden op de twaalfde van een maand. Het tijdstip van de geboorte van hun kind was identiek, 21:09 uur. Beiden bevielen in het ziekenhuis van een zoon, hun voornamen bevatte bij beiden vier letters en het waren de mooiste mannetjes van de hele wereld. Er kwam een bruut eind aan de reeks, want één van de mooie mannetjes overleed. Hij had maar tien weken mogen fladderen op deze wereld. Het was een prachtige zonnige dag toen hij begraven werd, zo’n dag waarop het van tevoren bekend was dat er geen wolkje aan de lucht te zien zou zijn. Niet echt warm, maar zeker ook niet koud. Somber voor de mensen die in hun glas geneigd zijn vooral te kijken naar de leegte. Gewoon blauw voor de meer optimistische mens.

Het is maar hoe het toeval je toevalt en wat je er toevallig mee doet.