Het was een briljante tip van m’n Haagse (nota bene rokende!) huisarts om me na het zeventiende bezoek aan hem in relatief korte tijd met vage hoofdpijnklachten door te sturen naar de opticien. Daar kwam op m’n drieëntwintigste aan het licht dat zich een cilindrische afwijking in m’n ogen had ontwikkeld en dat het dragen van een bril de enige manier was om dat te corrigeren. Zo gezegd, zo gedaan. Een precieze herinnering aan de aan- of afwezigheid van m’n ouders in het proces van uitkiezen, meten en betalen van de bril heb ik niet… Ik weet nog wel dat ik ‘m bij Hans Anders kocht en dat ik onmiddellijk verliefd was op die bril bij het passen van allerlei monturen. Hij was van bordeauxrood kunststof, dus zonder afdrukken van pootjes in m’n neus. Er ging een wereld voor me open toen ik hem opzette. M’n hoofdpijn was als sneeuw voor de zon verdwenen. Sindsdien draag ik een bril. Vanaf het moment dat ik opsta, totdat ik ga slapen.
In de tussentijd heb ik heel wat verschillende monturen gehad. Omdat het zo’n bepalend deel is van mijn uiterlijk vind ik het prettig om eens per jaar een andere look te hebben. Totdat ik tegen lievelingsbril numero twee aanliep. Hij deed me denken aan het reclameliedje "Duo Penotti, twee kleuren in een pottie, wit en bruin, bruin en wit.." Hij was namelijk donkerbruin aan de buitenkant en crèmekleurig aan de binnenkant, met een subtiele verwerking van die crèmekleurige kleur in de buitenkant van het montuur. Hij was ook van kunststof en er stond op de pootjes te lezen dat DKNY de ontwerper was van het montuur. De best bij mij passende parfum is óók van dat merk… Dat ziet niemand, dat weet niemand en waarschijnlijk interesseert het niemand, maar míj wel. Alles aan die bril en mij klopte!! Ik was dan ook behoorlijk geraakt toen er een vreemde uitslag op de bril kwam te zitten, wat niet weggepoetst kon worden. Ik ging sip terug naar de winkel waar ik ‘m gekocht had en vroeg of zij me er misschien mee konden helpen. Dat konden ze. Ze bestelden exact hetzelfde montuur voor me. Ik kreeg het cadeau, ze vonden het geen beste zaak dat het montuur zo ‘bezweet’ was geraakt. Zodoende heb ik vijf jaar (!!!!!) met dezelfde bril op m’n toet gelopen.
Afgelopen jaar bezocht ik m’n huisarts meerdere keren. Ik had het gevoel niet te kunnen focussen en ik was moe, zo ontzettend moe. M’n bloeddruk werd gemeten, m’n bloed werd geprikt, er werd tegen me gezegd dat het hebben van drie kinderen sowieso een druk bestaan was, dus dat ik moest proberen zoveel mogelijk tot rust te komen. Het was dit keer ikzelf die op het briljante idee kwam om weer eens langs de opticien te gaan. Het resultaat was schrikbarend! M’n afwijking had, waarschijnlijk als gevolg van de zwangerschapshormonen, een duik in het diepe genomen. Het was dáár dat ik het gevoel had serieus genomen te worden, want ze konden zich voorstellen dat ik me zo ontzettend moe voelde. Dat kon volgens hen ook niet anders! Het bestellen van m’n bril werd dan ook als service met spoed gedaan. Zes weken (!!) later was het zo ver. Ik was de trotse eigenaar van een gewone huis- tuin en keukenbril. Sindsdien kijk ik weer gewoon normaal en voel ik me anders moe dan toen.
Vorige week liep ik in een verdwaald moment zomaar even ‘mijn’ opticien binnen. Ik zag een montuur hangen. Bordeauxrood kunststof. Ik zette ‘m op en ja hoor! Ik was onmiddellijk verliefd. Ik heb laten uitzoeken of het mogelijk is om m’n huidige glazen over te zetten in dat montuur en dat ís zo….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten