Sinds ik te weten ben gekomen dat mijn vader erkend is door zijn vader, die niet zijn biologische vader is en dat ik – als alles anders was gelopen – een andere achternaam had gehad, is de waarde van mijn achternaam voor mij in grootte afgenomen. Waar het ooit stilzwijgend symbool stond voor een bloedlijn, bleek deze veronderstelling onjuist. Goodbye symboliek, hallo opties! Daarin is mijn fantasie wel met me aan de haal gegaan: ik kon opeens familie van iedereen zijn! M’n oma heeft me op een dag uit m’n dagdromen gehaald door precies te vertellen hoe en wat met wie. Ik vroeg er zelf om. Goodbye romantiek, hallo werkelijkheid!
Ik heb de achternaam van mijn vader niet nodig om me verbonden met hem te voelen. Ik voel die verbondenheid, als het om namen gaat, dan vooral in mijn voornaam. Door mijn ouders gegeven. Ze hebben weloverwogen een mix van de namen van hun moeders aan mij cadeau gedaan. En ik ben hen er dankbaar voor. Ik draag mijn voornaam (en doopnamen) met trots.
Met een achternaam heb ik niet veel op. Als er een naam uit zou sterven, schat ik de kans dat ik daarvan overstuur raak als nihil in. Ik kom gaandeweg tot de ontdekking dat me verbonden voelen met iemand niet in een naam zit. Het zit hem voor mij in andere dingen… Gary Chapman leerde het me met zijn boek “De vijf talen van de Liefde”. Elma gaf me dat boek. Mijn lief las het. Mijn ouders ook. En wie weet wie nog meer?
Gek genoeg voel ik me door mijn huidige achternaam wel verbonden met mijn gezin. Het voelt trots om alle vijf dezelfde achternaam te hebben. Het voelt fijn dat ik niets hoef uit te leggen als ik me meld als de moeder van, want we hebben immers dezelfde achternaam. Ik weet stiekem wel hoe het zit!!? Goodbye ik als kind, hallo ik als volwassen moeder!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten