Mijn eerste echte besluit

… nam ik in 2002, toen ik samen met mijn lief een huis kocht.

Natuurlijk zijn er daarvoor ook echte besluiten door mij gemaakt. Het accepteren van een stageplek in Den Haag, het regelen van een woning in die stad en zodoende het ouderlijk huis langzaam maar zeker verlatend. Het was toen september 1995.

Of nog eerder, in 1991, toen ik verplicht werd te kiezen tussen het huis verlaten en op kamers gaan wonen, of een studie volgen die ik wél wilde doen. (Op de Havo werd het niets met mijn dubbele boekhouding.) Ik koos voor een beroepsopleiding en zie wat het me heeft gebracht?!

Of, toen ik als zesdeklasser een keuze mocht maken voor het voortgezet onderwijs. Daarin hebben mijn ouders me vrij gelaten (of onzichtbaar gestuurd?) en ik heb het als mijn keuze gevoeld om voor de P.J.S. te kiezen. Dat gebeurde in 1986.

Voor mij is mijn eerste echte besluit het kopen van een huis geweest. Het voelde volwassen. Het voelde verantwoord. En tenslotte, het voelde als investering in mezelf en in m’n toekomst met mijn lief. We verhuisden van Den Haag naar Dordrecht en onze beide ouders zijn niet betrokken geweest bij het kopen van dat huis, dat hebben we helemaal samen gedaan. We zagen ‘m op Funda, we hebben er vrij snel een afspraak kunnen maken voor een bezichtiging en toen we binnenkwamen voelden we het meteen: “Hier willen we wonen!” Ik kan me ook nog goed herinneren dat ik voor mijn werk op weg ging naar Wezep en onderwijl het eerste spannende telefoontje pleegde om een bod uit te brengen op dat huis. Een lied van The Alan Parsons Project van de cd “Amonia Avenue” speelde op de achtergrond – telkens als ik dat nummer hoor, denk ik terug aan dat moment. Ons bod werd niet meteen geaccepteerd, maar na hun tegenbod was ons tweede bod goed genoeg om het huis als de onze te mogen gaan beschouwen.

We hebben er vijf jaar met heel veel plezier gewoond. Ik heb het geluid van een Zundapp uit duizenden leren herkennen, ik heb een norse oude buurman een aantal keren laten lachen, ik heb zicht gehad op een totaal naakt zonnende overbuurman, die in de waan was onzichtbaar te zijn, maar geen rekening had gehouden met de weerkaatsing van zijn lijf in de ramen, ik heb er ons eerste kind gekregen, ik ben er zwanger geraakt van de tweede en ga zo maar door. Herinneringen te over. En op naar een volgend echt besluit!