Achteraf besef ik me pas hoe lang ik very much in shape ben geweest. Nu niet meer. Al een tijdje niet meer. Na m’n derde zwangerschap heb ik een teveel aan buik overgehouden en dat in combinatie met mijn houding, die een holle rug kent en daardoor het accent op mijn buik legt, lijk ik nog steeds vier maanden zwanger. Mijn jongste zoon is nota bene veertien maanden?!
Als ik wel eens voor de spiegel sta, denk ik dat ik het goed zou kunnen doen als model voor zwangerschapsmode. Zeker als ik er naar ga staan en mijn handen in de typische zwangerschapshouding op mijn buik leg. Maar dat wil ik natuurlijk helemaal niet. Dus trek ik mijn buik in, ik kantel mijn bekken, ik doe mijn schouders naar achteren en wat ik dan zie bevalt me prima. Ik kan alleen niet zo blijven staan??!! Ik droom van een korset, van m’n nek tot aan m’n onderrug, zodat ik wel recht móet staan, maar… waar vind ik die?
Ik zie het iedere dag. Het stoort me iedere dag. Het maakt me ook onzeker iedere dag. En toch doe ik onvoldoende om die buik en die houding weg te werken. Vanuit mijn ooghoeken zag ik onlangs op Facebook een reclame voor afvallen op je buik met behulp van African Mango. Twee pilletjes per dag was all it took, werd er geschreven. Mooie plaatjes erbij van een vrouw vóór de pillen en na de pillen. En toch heb ik niet op de knop bestellen gedrukt.
Ik vraag me af wat het is dat ik niets doe. Want ik zie het iedere dag. Het stoort me iedere dag. Het maakt me ook onzeker iedere dag. Ik weet soms niet meer hoe ik mijn kleren moet dragen om te verbloemen dat die buik is zoals die is. In gedachten maak ik mezelf wijs dat ik mezelf moet accepteren zoals ik ben, dat het heus meevalt voor een vrouw van mijn leeftijd met drie kinderen. Ik kan naar vrouwen kijken die een ander figuur hebben dan ik, maar ik vergelijk mezelf met mezelf toen ik zestien tot en met dertig was. Geen grammetje teveel, wel een teveel aan Marlboro. Dát overweeg ik soms ook als oplossing, want… dat heb ik na de vorige twee zwangerschappen wel en nu nog niet gedaan: weer begonnen met roken. De overtollige kwabben vlogen daarmee samen met de rook de lucht in. Maar ik doe het niet.
Ik doe niet zo veel aan die buik en mijn houding. Wie weet waarom mag het zeggen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten