Plezier in karweitjes

Als ik nou écht plezier had in karweitjes, dan was m’n huis niet zo’n aaneenschakeling van onaffe klussen. Alhoewel?? Sommige klussen zijn ingezet door m’n lief en kan ik met geen mogelijkheid zelf afmaken, omdat het me aan handigheid daartoe ontbreekt. Ik kan heus samen met hem een nieuwe vloer leggen in onze keuken, ware het niet dat hij degene is, die me instructies moet geven die ik op kan volgen.

Voordat we kinderen hadden, klusten we wat af. In ons vorige huis hebben we zelf de vloer geschuurd en in de lak gezet toen we de sleutel net gekregen hadden, we hebben zelf het hele huis gewit, we hebben zelf de riolering verlegd zodat we een toilet à la Formule 1 konden maken, we hebben zelf onze hele buitenboel in de duurzame verf gezet, we hebben zelf onze voor- en achtertuin leeggehaald, aangepast en opnieuw ingericht, we hebben zelf onze slaapkamermuren gestuukt, we hebben zelf de kinderkamer behangen en voorzien van een nieuwe vloer en we hebben zelf de badkamer verbouwd toen we het huis te koop gingen zetten.

Dat is het euvel nu. We weten dat we het zelf kunnen. Daarom wil mijn lief geen geld uitgeven aan het inhuren van lui, die het voor ons willen doen. Mijn argument dat het ons niet aan kunde, maar wel aan (een enorme dosis) tijd ontbreekt, werkt zelden. M’n lief zit er niet mee dat ons huishouden aan elkaar hangt van onaffe klussen en zit comfortabel op de spaarrekening.

Karweitjes waar ik plezier in heb, zijn boodschappen doen, eten koken en bij tijd en wijlen m’n hele huis van boven naar onder goed schoonmaken. Echt goed goed. Met een IPod in m’n oren en mee blèren maar met al naar gelang wie zich aandient.

Over vijf tot tien jaar verwacht ik overigens wel wat meer ruimte in onze agenda’s. Onze kids zijn dan wat ouder, wat groter en wat zelfstandiger, waardoor het mogelijk zou moeten kunnen zijn om weer wat meer samen te klussen. Dat vinden we leuk. Daar beleven we plezier aan!