De zee

Het is lang geleden dat ik me in de buurt van de zee begeven heb. De laatste keer herinner ik me nog goed. We reden met onze drie knullen naar Scheveningen – door onze tijd in Den Haag hebben we daar mooie herinneringen aan en voelt dat strand voor mij als thuiskomen. Onze jongste was nog piepjong, een maand of vier. Ik droeg hem in een draagzak. We parkeerden onze auto in de buurt van de haven. We stapten uit en meteen sloeg de wind ons om de oren. Het nam de zilte geur van de zee met zich mee en ik nam het in me op. Het duurde een paar tellen, want toen moest ik me concentreren op de jongste. Het was duidelijk dat hij de wind niet dulden kon. Met wind tegen naar het strand hapte hij zichtbaar naar adem. Hij begreep het niet en het plezierde hem allerminst. Toen zijn onmin zich uitte in gehuil, waren we beland op een plek waar we de zee konden zien. De boulevard lag overhoop, men was bezig met een grootscheepse verbouwing. We moesten schuilen in een nisje, waar de wind onze jongste en het zand de andere twee kinderen met rust liet. Het was daar dat we besloten terug te keren naar de auto en terug zouden rijden naar huis.

Twee jaar daarvoor waren we op vakantie. Onze bestemming was Menorca. Daar zijn we bijna iedere dag wel even naar de zee geweest. De temperatuur was er naar en het zeewater gaf verkoeling. De lol die ik mijn (toen nog) twee kinderen zag hebben, was al mijn ergernis rondom zand waard. Ik hou namelijk helemaal niet van zand. Sterker nog: ik haat zand. Vooral onder mijn nagels, aan de dop van de fles zonnebrand en zand dat door het uitschudden van een handdoek of anderszins op mijn lijf terechtkomt en dan blijft plakken, omdat ik me net heb ingesmeerd met factor dertig. Daarom ga ik graag naar Scheveningen. Daar ben ik de buurt van de zee. Ik kan haar ruiken, ik kan haar zien en struinend over de boulevard heb ik meestal geen last van het zand.