Dokters

De eerste dokter die bij me opkomt, is dokter Krant. Hij had een afschrikwekkende witte jas aan, hij had hele grote handen, hij had een donkere bril op, hij had donker haar, een donkere stem, nul komma nul njente zero inlevingsvermogen en een ziekenhuisgeur om zich heen. Bah… Naar… Hij was KNO-arts en ik was wegens mijn oren onder behandeling van hem. Hoe vaak ik bij hem langs ben geweest, weet ik niet; het kan twintig keer geweest zijn, het kan vijf keer geweest zijn. Hij heeft hoe dan ook indruk op me gemaakt en geen beste.

Dokter Bos, m’n huisarts van kinds af aan tot m’n éénentwintigste, heb ik als een rustige, prettige man ervaren. Zijn praktijk zat aan de Wolwevershaven in Dordrecht, een statig herenhuis. Het was ver fietsen vanuit Sterrenburg, dat dan weer wel, maar er heerste een huiselijke sfeer. De wachtkamer beschikte over een poppenhuis, waarmee gespeeld kon worden. Ik ben er menigmaal geweest, vooral voor m’n oren. Tegen de tijd dat hij verhuisde naar de Wijnstraat verhuisde ik ongeveer naar Den Haag en zocht ik daar een huisarts. De eerste daar herinner ik me ook nog! Geen idee meer hoe de beste man heette, maar hij had een goudgele asbak op z’n bureau staan met uitgedrukte sigarettenpeuken erin!! En ik zat bij hem wegens benauwdheidsklachten!! Ik rookte ook toentertijd, maar hij had met geen enkel fatsoen aan mij kunnen zeggen dat ik daar misschien eens mee zou moeten stoppen om m’n klachten te laten verminderen!

Tegenwoordig is dokter Domburg m’n huisarts. Een vrouw. In het jaar 2011 heb ik m’n huisartsenrecord gebroken, zo vaak ben ik bij haar geweest. En ik moet zeggen: dat schept toch een band. Onlangs kwam ik haar zomaar in het wild tegen bij Hema en we groetten elkaar gepast. Die ervaring alleen al maakt dat ik tevreden over haar ben.