Geluksmomenten

Er zijn van die momenten waarop ik voel én denk: nu ben ik gelukkig!! Analytisch als ik ben, heb ik getracht uiteen te rafelen hoe dit komt, welke ingrediënten er voor nodig zijn, en ook niet onbelangrijk, of er een patroon in te ontdekken valt. Na jaren van onderzoek kom ik tot de conclusie dat mijn geluksmomenten niet te voorspellen zijn. Wat is immers de overeenkomst tussen gelukkig zijn bij het zitten in de trein, op weg van Dordrecht naar Roosendaal en een stel konijnen zien huppelen of weggaan na een supervisiebijeenkomst, Adele met het nummer ‘Don’t you remember?’ keihard meezingend en kippenvel krijgen van m’n eigen soms loepzuivere noten? Of wat te denken van kijken naar m’n drie gezonde zoons, terwijl ik de hand van mijn lief vasthoud en zeker weet dat ook hij gelukkig is op dat moment, of intens genieten van een weekend weg zijn van m’n kids en lief en dat weekend doorbrengen met Marjolein in Zuid-Frankrijk en me dan gelukkig voelen op het moment dat ik een keer niet aangeschoten in bed beland?

In m’n onderzoek ben ik op twee belangrijke aspecten gestuit. Eén: m’n geluksmomenten bestaan uit de combinatie van voelen en denken en dat die twee totaal met elkaar in evenwicht zijn. En twee: die momenten duren slechts even. Het is voor mij te vergelijken met een wee. De golf van geluk dient zich aan en op het moment suprême kan ik het uitgillen van uitzinnigheid. Niet lang daarna verdwijnt die piek en dient de normale gevoelsmodus zich weer aan. Die normale gevoelsmodus is de taart. Ik mag me gelukkig prijzen met al wat ik voel, denk, meemaak en ervaar. En zo eens in de zoveel tijd verschijnt er een prachtige dieppaarse kers op de taart. Zonder pit natuurlijk!