Coming home

Oooh…. wat vind ik het toch iedere keer weer fijn om thuis te komen! Zeker na een vakantie van zes hele dagen!! Het is er zo lekker ruim, het ruikt er zo naar… ons. We hebben de lekkerste douche van Nederland en er slaapt geen bed zo fijn als m’n eigen bed. Echt, voor mij geldt: “Oost west, thuis best!” Toch ga ik graag weg. Er eventjes tussenuit. Naar een ander huis, waar het zoeken is naar de lichtknopjes als ik midden in de nacht moet plassen. Naar een ander land, waar ik moet stuntelen in m’n beste Frans gemixed met Engels om aan m’n verse brood te komen. Naar een ander oord, waar ik moet ontdekken wat de snelste route is naar de dichtstbijzijnde supermarkt. Tijdens die zes hele dagen is me dat wel gelukt. De benodigde lichtknopjes zaten op intelligente plaatsen, waardoor misgrijpen me niet één keer is gebeurd. Naar het wc-papier overigens wel. Dat zit bij ons thuis of recht voor me, of staat links van me, maar tijdens onze laatste bestemming zat dat rechts. Die beweging naar rechts ben ik gewoonweg niet gewend en dat wende in die tijd ook net niet. Bovendien had ik wel wat aan te merken op de wc-rolhouder. Het werkte niet naar behoren. Bij een te harde ruk aan het papier viel de rol van het apparaat af. Uiteindelijk is het dan ook rechts op de grond beland. M’n Frans ging naarmate de dagen vorderden steeds beter. Ik kon “Deux baguettes s’îl vout plait” zeggen in plaats van “Two please”, onderwijl wijzend naar de stokbroden om vervolgens te eindigen met “Merci monsieur!” En de route naar de dichtstbijzijnde supermarkt van zo’n slordige veertien kilometer kende ik na twee keer rijden wel uit m’n hoofd. Ik zou het nu nog weten!

Het oorspronkelijke plan was dat we tien dagen in de Vogezen in Frankrijk zouden zitten. We hebben terplekke een ander plan gemaakt: terug naar huis! De reactie van menigeen is: “Aaahhh, wat sneu?!” Wij voelden dat anders. Wij waren op weg naar huis. Ons huis!