Jarig zijn

Als kind telde ik af naar m’n verjaardag en dat begon al in januari, als mijn nicht zes maanden eerder dan ik een jaartje ouder werd. Vanaf de verjaardag van m’n broertje ging ik de dagen tellen (het zijn er 59). Hoewel de kinderlijke spanning verdwenen is bij het naderen van die magische datum, mijn datum, ben ik nog altijd graag jarig. De afgelopen zes jaar heb ik mijn verjaardag samen met mijn oudste zoon gevierd – er zit slechts drie dagen tussen. Dit jaar verliep het anders. We vierden de verjaardagen van de oudste en de middelste tegelijkertijd, waardoor er ruimte ontstond om na te denken hoe ik mijn verjaardag wilde vieren. Ik nodigde mijn dierbaarste vriendinnen uit om met elkaar een hapje te gaan eten in een restaurant. Ze waren er alle negen en ik heb Genoten (met een hoofdletter)! Van tevoren was ik – net als vroeger – vrolijk gespannen. Ik bedacht me dat niet iedereen elkaar kende en ik vroeg me af of het onderling wel zou klikken en of er genoeg te kletsen zou zijn. Tegelijkertijd was ik bezig met hoe ‘zij’ mij zouden zien – iedereen kent me immers op een andere manier. Maar achteraf was al dat ‘gedachtenspinselgepuzzel’ nergens voor nodig. Het liep gesmeerd en ik heb Genoten!