Of men aan mijn lippen hangt bij het vertellen van een verhaal,
hangt er helemaal vanaf: wie luistert er?? Want ik kan je vertellen dat ik
zeker verhalen kan vertellen, maar dat er behoorlijk slechte, snel afgeleide en
zelfs ongeïnteresseerde luisteraars in m’n omgeving zijn. Nu is het vertellen
van een verhaal aan een volwassene met drie of meer loslopende kinderen in de
nabije omgeving sowieso wel een uitdaging… maar los daarvan?! Een verhaal
vertellen is pas leuk als er geluisterd wordt. Voorlezen doe ik daarom maar al
te graag. Al m’n kinderen vinden het heerlijk. Ik praat met stemmetjes, ik maak
er soms bewegingen bij, ik maak oogcontact en ze zitten of liggen stuk voor
stuk tegen me aan. Exclusieve aandacht voor hen én voor het verhaal. En precies
dat wens ik voor mezelf als ik een verhaal vertel. Daarom zie ik m’n
vriendinnen het liefst ‘alleen’. Dat doet recht aan de verhalen én aan ons.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten