Souvenirs

Tijdens vakanties vind ik het geweldig om te struinen langs winkeltjes of markten. Het aanbod van onzin, prullaria en lelijkheid is gigantisch en daar kan ik ontzettend van genieten. Er zijn namelijk altijd mensen te vinden aan wie die junk te verkopen valt.

Heel veel souvenirs heb ik niet mee naar huis genomen. Voor mezelf dan. Voor anderen is het bijna komisch om met iets ‘typisch Frans, Turks of Grieks’ thuis te komen. Een reep chocola, een zeepje, een pot jam. Klein doch gemeend.

Het meest dierbaar zijn me (tot nu toe) de drie hagedissen, die we meenamen uit Menorca. De grootte van de beestjes varieert, gelijk onze kinderen. Tijdens die vakantie was ik zwanger van de derde en op die manier hebben we dat willen symboliseren met bij ons passende beestjes. Ze hangen aan de schuur, voor het mooi net iets te dichtbij een gekregen souvenir, een cicade van fel gekleurd aardewerk. Het ding is zó kitsch, dat ik ‘m alleen daarom al hilarisch vind. Degene die ‘m me gaf, is me dierbaar en daarom heeft ook die cicade een plek op de schuur. Er hangt zo’n zelfde beest van zeep op het toilet, ook gekregen. En verder valt het qua souvenirs wel mee in ons huis. M’n kinderen hebben de neiging overal spulletjes van mee te nemen. Een steen, een blaadje, een takje, een stukje plastic, alles wat hun ogen zien en wat ze als ‘waardevol’ beschouwen. Ik neem het allemaal aan, ik geef het een (tijdelijk) plekje in huis en ik ruim het buiten hun gezichtsveld op. Als ik dat niet zou doen, zou ons huis inmiddels dichtgeslibd zitten met prullaria. Aan hen zullen de marktkooplui in vakantieoorden later goede klandizie kunnen hebben!