Stem

Dat een stem een instrument kan zijn, ervaar ik iedere keer weer als ik geraakt word door zang. Het is niet zo dat ik nu kan zeggen wat wel en wat niet aan een stem, want de diversiteit van momenten waarop ik ontroerd kan raken van een zingende stem, is groot. Onlangs nog huilde ik tranen met tuiten terwijl ik probeerde mee te blijven zingen met “Just a Word Away” van Chris de Burgh. Ik heb dat nummer al talloze keren gehoord, maar dit keer hoorde ik ‘m écht. Ik hoorde hem zingen, ik hoorde zijn woorden, ik voelde zijn emoties en die vermengden zich met de mijne. Vanaf nu zal ik me altijd emotioneel voelen bij dat nummer. Vanuit deze intense herinnering. En hier heb ik er plenty van. Ik koppel muziek aan gebeurtenissen, of gebeurtenissen koppelen zich bij mij aan muziek. “Cry”, “For Bitter or Worse” of “Little Did I Know” van Anouk. “Utopia” van Alananis Morissette. “Feast of Friends” van The Doors. Nummer 1 van een cd van Saint Preux. Het heeft geen zin – ik kan wel elf A4-tjes vullen met muziek waar ik speciale gevoelens of herinneringen bij heb, als het er niet meer zijn!

Tijdens het horen van al die zang, zing ik het liefste mee. Niet dat ik zal zeggen dat ik kan zingen… maar… ik denk het soms wel. Ooit was ik in ieder geval goed. In de zesde klas van de lagere school had ik tweemaal de hoofdrol in de musical. Met Kerst was ik Maria, tijdens de afscheidsmusical was ik ‘de zingende verteller van het verhaal’.

In 2009 ging ik samen met een toenmalige vriendin naar zangles. Het mondde uit in deelname aan een ‘Barbershop’ koor. Vierstemmig a capella zingen. Een heuse dirigent ervoor en kleine bewegingen maken bij de nummers, om de tekst soms kracht bij te zetten. Er bleek dat ik met gemak de allerhoogste noten haalde. Ik vond dat een uitdaging en koos voor het zingen van die stem. Ik heb nog toelatingsexamen gezongen!! Ik verdiende een broche, want ik was geslaagd. Ik kon zingen, ik kon maat houden, ik kende de tekst, maar of het nou mooi was? Daar heeft niemand zich over uitgelaten! De vriendschap eindigde en uiteindelijk stopte ik ook met zingen in een koor. Maar, als ik alleen thuis ben, zing ik en als ik in de auto zit, alleen of met m'n jongens, dan zing ik ook. Sinds kort zingen de oudste en de middelste in de auto mee met hun lievelingsliedjes. “Kleine Jongen” van André Hazes, “Oh How Lucky I Am” van Lee Clayton, “Earth Song” van Michael Jackson. Ik voel me met hen net een mini koor!!

Bij het terug horen van mezelf op videootjes hoor ik een rare uitspraak van de klank ij. Ik hoor dat ik zeker niet laag, maar ook niet bijzonder hoog praat en er is weinig aarzeling in mijn stem te merken. Sterker nog! Ik kom met mijn stem nogal zelfverzekerd over. Hoe vaak ik met jaloezie luister naar mensen met een voor mij prettige stem?! Mensen die hun ergernissen of ideeën vragend kunnen brengen, waardoor een ander niet meteen op de kast zit! En dan denk: “C’est le ton qui fait la musique!” en dan wilde ik dat ik ook zo’n stem had. Maar die heb ik niet, die zal ik ook nooit hebben, maar ik heb wel een heleboel ‘musique’...