Van alle reizen die ik heb gemaakt (en dat zijn er nogal wat) is het niet moeilijk kiezen welke reis mijn mooiste reis was. Met stip op nummer 1 staat al jaren de reis naar Brazilië.
Het was 1998 toen mijn lief en ik Victor leerde kennen. Hij was de stagiair van mijn lief en hij was leuk. Hij hield van feesten en partijen en hoewel mijn lief werk en privé altijd gescheiden hield (en ook nog steeds houdt), nam hij Victor wél mee op sleeptouw. We woonden in Den Haag, we waren jong, het was zomer en we hebben ons laveloos gedronken aan bier. We namen Victor mee naar Bibelot, hij nam ons mee naar een concert van Junkie XL zomaar op een zondagavond in Delft. Alle vrije momenten zaten we op het terras van De Boterwaag of De Zwarte Ruiter. We raakten bevriend. Victor bleef echter niet in Nederland. Nadat zijn stage afgelopen was, keerde hij terug naar huis, naar Santos in Brazilië (zo’n slordige 65 kilometer verwijderd van São Paulo).
Door hem ontstond het plan bij mijn lief en mij om naar Brazilië op vakantie te gaan. In 1999 was het zo ver. We hadden een taalcursus Portugees gevolgd, we hadden met ons werk al die weken vrij kunnen regelen en we hadden een bulk geld gespaard. We hadden ieder slechts één rugzak bij ons, gevuld met het hoognodige waaronder een Lonely Planet en daar gingen we. We werden uitgezwaaid door onze hele familie. Achteraf bleken ze stuk voor stuk zenuwachtig te zijn geweest. Zes weken weg zonder concreet plan… ze vonden het maar niets. En helemaal zonder concreet plan, dat was nu ook weer niet het geval. We vlogen op São Paulo, waar Victor ons op zou wachten. Hij zou ons meenemen naar zijn huis en daar zouden we in ieder geval twee nachten slapen. En zo ging het ook. Het was geweldig een bekende te zien op een vliegveld aan de andere kant van de wereld! Hij nam ons mee in een geleende auto en reed naar zijn ouderlijk huis. Onderweg miste hij een afslag, maar dat hinderde niet in Brazilië. Hij ging de vluchtstrook op en reed een stuk achteruit om de afslag alsnog te kunnen nemen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was?! Eenmaal aangekomen werden we door zijn moeder en zijn twee zussen verwelkomd of we familie waren. We aten met elkaar, ik dronk daar mijn eerste Guaraná en ik deed mijn best om Portugees met ze te spreken. Waar ik het niet wist, sprak ik Engels. En het was goed. Alles was goed. Gastvrijheid ten top.
Na twee nachten wilden mijn lief en ik zelf de hort op. Victor heeft ons wederom met een geleende auto, maar dan van iemand anders, naar São Paulo gebracht en daar namen we afscheid van hem. We sliepen in een super de luxe hotel en regelden de dag daarop een bus naar Rio de Janeiro. De trip van São Paulo naar Rio besloeg 500 kilometer. Ik kan me nog goed herinneren dat vanuit de heuvels dat enorme beeld van Jezus Christus te zien was, eerst voorzichtig een klein stukje, later in volle glorie en dat het voelde of ik droomde. Ik was er écht, maar het drong niet in die snelheid tot me door. Op het busstation regelden we een taxi, die ons met gierende banden omdat hij Ayrton Senna himself dacht te zijn, naar een relatief goedkoop hotel aan de Copacobana bracht. In de elf dagen die we in Rio zijn geweest, zijn we één keer geswitcht naar een goedkoper hotel. Natuurlijk zijn we naar het beeld van Jezus Christus geweest, hebben we de Suikerberg bezocht, hebben we een tour door de favela’s gemaakt en hebben we ons meerdere malen Brazilianen gewaand als we struinden over de Copacobana. Na een dag of acht wilden we wel weer weg om ook andere plekken van Brazilië te ontdekken. Helaas was er voor ons geen eerdere mogelijkheid dan drie dagen later. We stapten op 24 december in de bus met alleen maar Brazilianen, op weg naar hun familie om Kerst met ze te vieren, en op 26 december kwamen we aan in Fortaleza. Ons kerstontbijt bestaande uit kaakjes, kijkend naar Ronaldo die op zijn eigen wijze sinaasappels zat te eten, zullen we nooit vergeten. Dat de rit bijna 4000 kilometer was, deerde ons niet toen we boekten, maar toen we met opgezwollen handen, voeten en oogleden aankwamen, besloten we dat we dezelfde rit niet per bus terug zouden maken. In Fortaleza gingen we dan ook naar een reisbureau om de rest van onze vakantie te plannen. En dat allemaal in het Portugees gemengd met een beetje Engels!! Alle vluchten bleken te gaan en al onze tickets bleken geldig.
Via Jericoacoara volgde Bahia, waar we het Millennium (!!!) gevierd hebben met onze blote voeten in de zee en verder gekleed in het wit, zoals de voorschriften voorschreven. Heel lang en uitbundig hebben we niet gefeest. De biertjes van eerder die dag waren niet zo best gevallen, het eten daarna ook al niet, dus we hebben geslapen tot een uur of elf, gingen daarna het strand op, vierden wat er te vieren viel en gingen daarna weer snel naar bed. Gelukkig hebben we de foto’s nog!
Salvador, Recife en Foz do Iguaçu zijn ook nog door ons bezocht. Er paste heel veel in zes weken. En nog was het niet genoeg. We hadden er wel willen blijven wonen, zó fantastisch vonden we het daar. Het is het klimaat, de easy going way van de mensen die daar wonen, hun interesse in ons omdat we hun taal probeerden te spreken, de gastvrijheid, de keuken en het gemakkelijke wat ons trok. Tijd is relatief in Brazilië. Het Engels van de meesten is belabberd in Brazilië. Het verschil tussen rijk en arm is confronterend in Brazilië. En toch lijkt iedereen gelukkiger in Brazilië.
Brazilië was voor mij op dat moment het meest spannende wat ik ooit gedaan had – alle voorgaande vakanties waren gepland, op één locatie en ‘zeker’ omdat het georganiseerd werd door een touroperator. Hier waren mijn lief en ik onze eigen touroperator. En allememaggies, wat is ons dát ook goed bevallen, zeg!
We gaan nog een keer terug, zeker weten. En zeker weten zullen we Victor dan weer ontmoeten. Want hij is een vriend voor het leven en omgekeerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten