… is voor mij als bubbels in een glas Spa rood. Het is er, maar het is niet mogelijk m’n vinger er echt op te leggen. Terwijl ik er naar kijk, zie ik het voor m’n ogen gebeuren – langzaam borrelt er één en die vindt z’n weg omhoog, waar hij licht prikkelend uiteen spat. Weg. De volgende bubbel is alweer onderweg. Die doet in principe hetzelfde, alleen op een andere plek met daardoor een andere route. Op die manier werkt ook mijn inspiratie. Het komt op, het vindt z’n weg en het spat licht prikkelend uiteen. Soms uit de uiteen spatting zich als idee, ontwerp, verhaal of afbeelding, soms als een voornemen, een keuze, een doel of afspraak. Soms voelt ook een ander de uiteen spatting, soms niet. Soms houd ik de lichte tinteling voor mezelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten