Cadeautjes geven

Ik vind het een sport om cadeautjes uit te zoeken en ze daarna te geven. Ik doe er vaak mijn best voor.

Het makkelijkst zijn de cadeautjes, die openlijk verteld worden of weergegeven zijn in een verlanglijstje. Elma noemde dat ooit een bestellijst en toen klonk het me vies in de oren. Tegenwoordig ben ik best blij met dat soort lijstjes, want dat scheelt me kopzorgen. Ik bestudeer de lijst, ik kies iets uit de lijst, ik ga naar de winkel waar het verkocht wordt, ik trek het uit de schappen, ik loop er mee naar de kassa en ik reken af. Klaar.

Het moeilijkst zijn de cadeautjes voor mensen die alles al hebben, want wat geef ik die? Meestal borrelt er toch wel een ideetje op en dat koop ik dan vervolgens.

Het leukst vind ik het zoeken naar en vinden van symbolische cadeautjes. Bijvoorbeeld de achtendertig kleine cadeautjes voor mijn lievelingsnichtvriendin voor haar achtendertigste verjaardag. Er zat niets groots tussen, maar alles bij elkaar was het een behoorlijk groot symbolisch cadeau. Of het horloge, dat ik Petra gaf op haar verjaardag in 2007. Het stond symbool voor de tijd die verstrijken zou en op dat moment sloot dat naadloos aan bij haar emoties. Of de rode suède jas, die ik cadeau deed aan m’n schoonmoeder. Ze zou ‘m zelf nooit gekocht hebben en dat alleen al maakte het symbolisch voor mij.

Of ik ooit de plank heb misgeslagen met een gegeven cadeautje weet ik niet. Over het algemeen zijn mensen opgevoed met het spreekwoord ‘dat je een gegeven paard niet in de bek mag kijken’ (waarbij ik me afvraag hoe het komt dat daarin het woord bek voorkomt, want we weten allemaal dat een paard een edel dier is en we hem daarom benen, een hoofd en dus ook een mond toebedichten). Ik hanteer dat spreekwoord overigens zelf niet altijd. Ik heb wel eens aan de gever van een fout cadeau verteld dat het een fout cadeau was. Dat werd me overigens niet in dank afgenomen. Het zal me er alleen niet van weerhouden het opnieuw te zeggen. Misschien wat voorzichtiger, maar… als je me een beetje kent, dan weet je waar ik wel en niet van houd. Zo doe ik dat ook met cadeautjes geven. Ik geef niet iets wat ík graag wil hebben, nee! Ik geef iets, waarvan ik denk dat de ander het graag wil hebben. Als je daarin met mij geen risico’s wilt lopen, dan is het raadzaam je bestellijst klaar te hebben liggen!