M'n beste eigenschap

Holy crap!! Hoe moet ik uit al mijn goede eigenschappen nu toch de beste kiezen? Want maken al die eigenschappen, ook de minder goede en zelfs de irritante, nou niet wie ik ben? “Zal ik het anderen vragen?”, is een gedachte die met honderdveertig kilometer per uur door m’n hoofd is gesjeesd. Maar het antwoord er op kwam zo mogelijk nog sneller. “Nee… dat helpt je niet. Iedereen die je het vraagt, zal je een ander antwoord geven en dat resulteert er dan in dat je alsnog zult moeten kiezen.” Welke eigenschap vind ik nou de beste van mezelf? M’n zorgvuldigheid ligt voor de hand evenals m’n organiserend vermogen. En wat te denken van m’n loyaliteit of spontaniteit??

En ineens schiet het me te binnen!

Ik vind mijn gedrevenheid voor dingen die ik belangrijk vind en/ of graag wil de beste eigenschap van mezelf.

Dat uit zich op verschillende manieren.

Voor alle drie mijn zoons houd ik bijvoorbeeld een soort dagboek bij. Ik beschrijf gebeurtenissen in kleine passages en ik er hou er belangrijke gebeurtenissen in bij. De geboorte, de eerste keer consultatiebureau, de maten en gewichten, de eerste vakantie, de eerste tand en ga zo maar door. Ik heb geen idee of zij er later als ze groot zijn op zitten te wachten om al die belevenissen van zichzelf door hun moeders ogen te lezen. Het maakt me nu niet uit; mijn lief en ik kunnen er later herinneringen mee ophalen, die wellicht anders in de vergetelheid zouden zijn geraakt.

Sinds dit jaar schrijf ik (bijna) iedere dag een stuk aan de hand van een schrijfopdracht. (Als ik niet schrijf, haal ik de opdracht op een later tijdstip in.) Ik wil het graag – schrijven is altijd al een passie van me geweest. Het ontbrak me alleen geregeld aan inspiratie, waardoor ik niet wist wat ik moest schrijven. De schrijfopdrachten geven me houvast en naarmate het jaar vordert, begint er zich langzamerhand een idee te vormen over hoe ik mijn schrijftoekomst na dit jaar zie. Want één ding weet ik zeker: ik wil doorgaan met schrijven!

Toen mijn lief en ik verhuisden naar ons huidige huis was onze oudste drie jaar. We trachtten hem in te schrijven op de basisschool van onze keuze. We kregen te horen dat een plaatsing van hem onmogelijk was, omdat we hem veel eerder aan hadden moeten melden als we die school voor hem wensten. Op zulk soort momenten komt de pitbull in me los. Ik vind het oneerlijk en ik laat het er niet bij zitten. Contact met de toenmalige directeur hielp niet. Op een goede dag speurde ik weer eens op de website van de school en zag dat de directeur vertrokken was en werd vervangen door een oud-leraar van mijn vroegere basisschool. Ik trok de stoute schoenen aan en benaderde hem. Hij kende me nog! (Wie niet?) Ik vertelde hem mijn verhaal en hij zei me dat hij het zou regelen. En zo gebeurde het dat onze zoon tóch naar die school kon.

Ik moet lachen om mezelf!! Toen ik aan deze opdracht begon, wist ik niet wat ik als beste eigenschap van mezelf moest beschrijven. Maar gedreven als ik ben, heb ik er toch weer wat van gemaakt. En dat stemt me nog trots ook!!