Verstands- of gevoelsmens

Hoewel er best een beetje verstand in me zit, ben ik toch meer een gevoelsmens. Ik weet dat niet iedereen dat met me eens zal zijn. De één zal zeggen dat ik meer dan een beetje verstand heb. De ander zal zeggen dat er slechts zaagsel in m’n hersenpan zit, zeker als we een partijtje hoofdrekenen gaan doen. Weer een ander zal zeggen dat het nauwelijks merkbaar is dat ik gevoelig ben, terwijl ik zeker weet dat een aantal vriendinnen zal zeggen dat ik vooral een gevoelsmens ben.

Helemaal in balans qua gevoel en verstand voel ik me nog niet en het is vooral het verstand dat achter blijft.

Zo heb ik onlangs het besluit genomen weg te willen bij m’n huidige baan om elders binnen dezelfde stichting aan een uitdaging te gaan beginnen. Mijn direct leidinggevende weet er van en heeft me gevraagd het stil te houden. Toen mij vorige week door twee directe collega’s gevraagd werd of ik er nog werk bij wilde, antwoordde ik, zonder nadenken: “Ik heb gesolliciteerd…” Dat was aanleiding om ze te vertellen over het hoe en wat en pas later op de avond bedacht ik me dat dit misschien niet het meest diplomatieke was, wat ik die dag deed.

En zo gaat het vaker.

En bijna alle keren voelt het voor mij wel goed het zo te doen. Eerlijkheid duurt het langst.

Mocht ik er door mijn direct leidinggevende op aangesproken worden, dan zal ik hem uitleggen hoe het ging en welk effect dat op mijn handelen had. Hij zal me er in herkennen en het met me eens zijn dat ik bovenal een gevoelsmens ben.