De trein

Nadat ik mijn ov-jaarkaart in moest leveren, heb ik nauwelijks meer met de trein gereisd. Maar ten tijde van dat cadeau van de overheid reisde ik me suf per trein. Ik ging er mee naar de hogeschool in Rotterdam, ik reisde er mee naar Haarlem, waar mijn lief toen woonde en samen met hem reisde ik naar allerlei steden. Leiden, Amsterdam, Heemstede Aerdenhout, Zandvoort.

Een bijzondere treinreis was er één vanuit Dordrecht naar Haarlem. Onderweg, net na Zwijndrecht en vlak voor Rotterdam, gebeurde er een ongeluk: een kapotte bovenleiding legde onze trein en al het treinverkeer stil. Ik heb drie uur (!!!) op hulp moeten wachten. Al die tijd zat ik opgesloten in de trein, in een coupé met andere gedupeerden. Wat me daarin vooral opviel was het neerslachtige karakter van de meesten. De mobiele telefonie was nog niet zo hip als het nu is, maar degenen met een telefoon belden hun bestemming en klaagden over de vertraging. Natuurlijk had ik ook liever in Haarlem aan willen komen, maar ik onderging het meer en ik probeerde er het beste van te maken door gesprekjes aan te knopen met de mensen tegenover me en naast me. Uiteindelijk stonden er bussen klaar, die me terug brachten naar Dordrecht, waar ik opnieuw in een trein kon stappen. Ik hoefde er niet over na te denken of ik dat wel of niet deed: ik deed het!

Een andere bijzondere treinreis was er één met mijn middelste zoon. Waar hij het vandaan heeft, weet niemand: hij is dol op treinen. Ik wilde zijn passie met hem delen en trakteerde hem op een bezoek aan zijn oma, met de trein. We vertrokken vanaf station Dordrecht Zuid naar Dordrecht Centraal en daar stapten we over op de trein richting Geldermalsen. Bij Dordrecht Stadspolders stapten we uit, dronken bij oma Leny iets en gingen daarna weer op huis aan. Vanaf Dordrecht Stadspolders reden we naar Dordrecht Centraal en daar stapten we op de trein terug naar Dordrecht Zuid. Dacht ik. De trein stopte niet bij Dordrecht Zuid. De eerstvolgende halte was Roosendaal. Daar zijn we uiteraard weer uitgestapt. Ik kocht twee enkeltjes terug naar Dordrecht Zuid en tijdens de rit terug had mijn zoon z’n buik er wel van vol. Hij wilde naar huis. Ik heb de tickets als aandenken bewaard. Tegenwoordig kijkt hij liever naar treinen en hoeft hij er niet persé meer in.