Nog 100 schrijfopdrachten te gaan...

Dat betekent dat dit de 266^e is en van die 266 heb ik er aan 5 niet meegedaan, waarvan de laatste 3 kort geleden zijn. Ik heb namelijk onlangs het wijze besluit genomen om me niet meer letterlijk aan de opdracht ‘een jaar lang iedere dag schrijven’ te houden. Ik vind het sowieso een prestatie van mezelf dat ik het zo ver geschopt heb! De eerste drie, vier of vijf maanden schreef ik dagelijks. Daarna ontstond er een ander proces. Ik spaarde de opdrachten op en schreef op sommige dagen een aantal opdrachten achter elkaar. Ik herinner me een omslag tijdens m’n zomervakantie. Ik was zes dagen van huis en schreef niets. Daarna was ik thuis, had kunnen schrijven, maar besloot van m’n vakantie thuis te genieten en schreef niet. Om de draad daarna weer op te pakken, met nog 15 blanco opdrachten, bleek lastig. Toch is het me gelukt. Hoe dat komt? Schrijven ontspant me. Enorm. Schrijven helpt me mijn gedachten op een rij te krijgen. Schrijven helpt me om gebeurtenissen en ervaringen onder woorden te brengen. Maar bovenal vind ik schrijven therapeutisch helend werken. En dat kon ik vanaf het begin van dit jaar erg goed gebruiken. Ik zat in de knoop met mezelf. Enorm. En nu niet meer. Ik functioneer weer en op (voor mij) belangrijke vlakken (een beetje) anders. Schrijven heeft me daarbij geholpen.

Ergens vorige week, toen ik opnieuw een behoorlijke achterstand in het voldoen aan de schrijfopdrachten had opgelopen wegens een combinatie van weinig zin met tijdgebrek, bekroop mij de gedachte om een stuk tekst te schrijven met de titel ‘stoppen’. Ik fantaseerde dat ik schreef dat het schrijven mij gebracht had wat voor mij nodig was en dat daardoor het moment voor mij was aangebroken om met de opdracht ‘een jaar lang iedere dag schrijven’ te stoppen. Ik heb het niet gedaan. En ik zal het op korte termijn ook niet doen. Heus, er komt een keer een eind aan mijn geschrijf. Over honderd opdrachten eindigt de opdrachtgeefster met het aanreiken van thema’s waarover ik schrijf. Daarna volgt mogelijk mijn eigen lijstje met thema’s nog, maar als ook die is afgewerkt, wat dan? Dan eindigt mijn blog in deze vorm. Dan volgt er een nieuwe blog met een andere inhoud, of er volgt (even) niets. Tot die tijd schrijf ik. Ik schrijf de opdrachten die me liggen, ik sla de opdrachten die me niet liggen met een goed en volwassen gevoel over. En waarom? Vanwege de titel van mijn blog: “Als schrijven verandert in gelezen worden…” Want eerlijk is eerlijk: ik schrijf om gelezen te worden. Zo leven we ons leven in de kern allemaal. Zonder het contact met de ander, voelen we ons kaal, koud en eenzaam en dat is nou net waar ik vandaan kwam en niet meer naar terug wil keren.