Beledigd zijn

Toepasselijker kan het thema op deze dag niet zijn, want óf ik me beledigd voel zeg! Het zit zo:

Ik ben al een tijdje zoekende naar een nieuwe uitdaging in m’n werk. De eerste mogelijkheid die ik initieerde werd mij na vijf lange weken wachten geweigerd. De redenen hiervoor ervaar ik als onprofessioneel, maar ik liet me niet op m’n kop zitten en initieerde een volgend voorstel. Dat voorstel is me vandaag óók geweigerd. Mijn direct leidinggevende heeft me laten weten dat hij iemand zoekt die duurzaam en stabiel is voor de post waar ik m’n pijlen op gericht had. Ik mocht die woorden van hem niet destilleren uit het gesprek, maar ik kán niet anders. Want ik ben beledigd tot en met! Aankomende maart werk ik vijftien (!!!) jaar voor dezelfde werkgever. Wat nou niet duurzaam? En stabiel? Misschien ben ik dat de afgelopen tijd niet geweest, maar hoe oneerlijk is het om me af te rekenen op de recente geschiedenis als dat wat we voor ogen hebben een wending voor de toekomst is?

M’n belediging zit ‘m vooral in het feit dat mijn direct leidinggevende me gedurende de hele achterliggende periode begrepen heeft, gesteund heeft en me openlijk gewaardeerd heeft om m’n groei, ontwikkeling, transparantie en professionaliteit.

Ik kan het niet rijmen. Ik snap het niet.

Hoe lang ik me hier beledigd over blijf voelen, weet ik niet. Ik denk lang als er op korte termijn geen passende oplossing gevonden wordt. Maar hoe beledigd ik me ook voel, ik laat het er niet bij zitten. Ik wil een passende oplossing. Als dat met hem niet lukt, dan haal ik er versterking bij. En als het ook dan niet lukt, pas dan zal ik geneigd zijn me gewonnen te geven.