Groepen

Als ik terugdenk aan de groepsreis die mijn ouders samen met ons (mijn broer, man en mij) maakte, dan zou ik de voorzichtige conclusie kunnen trekken dat ik geen groepsmens ben. Niet alleen ik, ook mijn man, ouders en broer hebben zich tijdens die reis hoogst verbaasd en mateloos geërgerd aan het gedrag van medereisgenoten. Het was dat Hani zo’n leuke goed Engels sprekende Egyptische gids was, anders was die vakantie wellicht anders opgeruimd geweest in de herinneringskast. De twee keren die we daarna met elkaar nog naar Egypte gingen, organiseerden mijn ouders dan ook wijselijk anders: we werden met z’n vijven en zessen onze eigen groep.

Ik herinner me ook een vakantie met mijn man naar Isla Margherita, waar we deelnamen aan een excursie: een tour over het eiland. Als we van tevoren hadden geweten dat we in een bus vol toeristen gepropt zouden worden, hadden we een auto gehuurd en hadden we het eiland zelf ontdekt. We wisten het niet van tevoren en kwamen gevangen te zitten tussen een lading vol imbecielen. Mensen die binnen no time de grootste ‘vakantievrienden’ werden en met elkaar na een dag reizen op de foto wilden als herinnering aan een fantastische dag, die in onze beleving helemaal niet zo fantastisch was, want wat we vooral gedaan hadden was stoppen bij allerlei winkeltjes waar de plaatselijke bevolking gespekt werd door de aanschaf van typische Isla Margherita prullaria, ook wel souvenirs genoemd.

Reizen in een groep is zeker niet aan mij besteed.

Maar of ik nou helemaal geen groepsmens ben?

Sinds enige tijd bevind ik me in een vriendengroep. Ik geniet van de onderlinge interactie, ik verwonder me over de spontane nonchalance die er heerst en ik lach me een kriek als we met elkaar zijn. Ik zou onze ontmoetingen, die veelal gepaard gaan met wijn en lekkere hapjes, voor geen goud willen missen. Het geeft me het gevoel wat in de serie en film ‘Gooische Vrouwen’ werd belicht: saamhorigheid, vertrouwen, intimiteit en vooral ook heel veel lol. Geheimpjes, verhalen, gekke bekken trekken, lachen, huilen (soms van het lachen) en de verscheidenheid onderling ondertussen volledig accepteren.

De eerste en tevens laatste keer dat ik me hiervoor in een vriendengroep bevond, was tijdens m’n middelbare schooltijd, waardoor ik de voorzichtige conclusie durf te trekken dat ik van nature misschien niet echt een groepsmens ben. Het neemt niet weg dat ik het Ge-nie-ten! met een hoofdletter en een uitroepteken vind met Lot, Daan en Harm. Ik ga m’n kwaliteit groepsmens met hen gewoon ontwikkelen!