Herfstvakantie

Tussen de eerste schooldag na de zomervakantie en de huidige herfstvakantie zaten negen weken. M’n twee schoolgaande kinderen waren er aan toe. Hun vakantie begon al eerder door een vierdaagse trip naar Euro Disney, dat we cadeau kregen van m’n schoonouders vanwege hun veertig jarig huwelijk. De kids hebben alle drie zoveel beleefd, dat het maar goed is dat ze bij thuiskomst nog een week hebben om al die indrukken te verwerken. Want hemeltje, wat zijn ze moe! Heus niet alleen van Mickey Mouse, de parade en Pirates of the Carribean, ook van alles wat ze op school hebben moeten doen in de afgelopen periode. De oudste leert de tafels uit z’n hoofd en is met z’n gedachten al bij de tafel van 6,7, 8 en 9 terwijl de opdracht luidt dat hij binnen 3 seconden de antwoorden moet weten op de tafels van 1,2,3,4,5 en 10. Ondertussen houdt hij zijn eigen schema’s, lijstjes en verzamelingen bij. Hij lijkt wel een spons, zoveel informatie past er in z’n hoofd. De ander is bezig met contact maken en daarin grenzen aangeven. Er was een fase dat hij niet naar school wilde, omdat een jongetje uit zijn klas hem niet lag. Zijn weigering werd steeds groter, enfin… daar heb ik eerder al over geschreven (“Improviseren”). Gelukkig is het allemaal goed opgepakt door zijn juf, door mij en bovenal ook door hem zelf. Hij heeft de lessen over plagen en pesten goed in zich opgenomen en brengt het geleerde op school in de praktijk. Al met al kwam de herfstvakantie op het juiste moment.

In mijn eigen herfstvakanties ging ik negen van de tien keer logeren bij m’n nicht. We brachten de week door bij een knutselclub van de kerk, ergens in een clubgebouw aan het einde van de straat na één keer oversteken links. We zongen liedjes, we knutselden, we werden voorgelezen en we maakten ons op voor de grote finale: een lampionnenoptocht door de heemtuin achter het gebouw. We kregen iets te drinken en iets te snoepen – zacht zoete dropjes. Het gebeuren zal gelinkt geweest kunnen zijn geweest aan Sint Maarten. Ik herinner me dat dit feest in haar dorp gevierd werd. Bij ons niet. Maar of het ook echt zo was? Dat weet ik niet. Ik heb vooral de sfeer in me opgenomen, niet de feiten erachter; die interesseerden me toen al niet zo. Het was daar waar ik het lied “Is je deur nog op slot?” heb geleerd. Het was daar dat ik samen met m’n nicht de slappe lach kreeg om een groepsgenootje met een raar bewegende tong tijdens het praten en zingen. Het was daar dat ik voor het eerst met m’n eigen lampion heb gelopen. Kortom: herinneringen alom!