Het gezin, vroeger en nu

De individualisering van de maatschappij heeft er voor gezorgd dat het gezin nu anders is dan vroeger. Jan Peter Balkenende heeft nog niet zo lang geleden getracht het gezin opnieuw ‘de hoeksteen van de samenleving’ te maken, maar werd uitgelachen, gehoond zelfs. Zijn verlangen terug te keren naar de positieve aspecten uit de jaren vijftig, waarin sociale controle een gemeen goed was, werd niet serieus genomen. Spijtig. Heel spijtig. Hoewel ik geen CDA-stemmer ben, vind ik wel dat hij gelijk heeft. Het zou prettig zijn als we met elkaar konden communiceren, zonder de aanwezigheid van een mobiele telefoon, een iPad of iets vergelijkbaars tussen ons en onze tafelgenoten in. Kijk eens goed om je heen! Zie hoe ouders met hun kinderen op pad zijn en hun kinderen niet zien of horen, omdat ze de laatste status van zichzelf op Facebook via hun mobieltje aan het bijwerken zijn. Hoor hoe de kinderen dreinen, zeuren en mekkeren als roep om aandacht. Kinderen willen gezien en gehoord worden. En wij willen het laatste nieuws van nu.nl lezen, we willen zien hoe vaak iets van ons op Facebook ‘ge-liked’ is, we willen nadenken over een goed woord met zoveel mogelijk punten in een spelletje Wordfeud. Het is triest gesteld met ons. Welk voorbeeld geven we onze kinderen hiermee? Zonder woorden zeggen we ze dat onze mobiele telefoon en al wat daarop te doen is belangrijker is dan de wensen, behoeften en verlangens van onze kinderen. Dat kan toch gewoon niet goed gaan? Dat gaat zich in de toekomst toch wreken? Om het nog niet eens te hebben over het aantal echtscheidingen en als gevolg daarvan de samengestelde gezinnen. Voelen we ons na een aantal jaren niet helemaal lekker in onze relatie? Ach.. dan breien we er toch gewoon een punt aan? Dan gaan we toch gewoon ieder onze eigen weg? En joh.. de kinderen zijn nog zo klein, die beseffen het niet, of die zijn zo wendbaar dat ze hier ook wel weer aan zullen wennen. De impact van een scheiding op het leven van kinderen wordt over het hoofd gezien. Iedereen die de loyaliteitstheorie van Nagy er op naslaat én die binnen laat komen in hun hart, zal zich nog eens twee of drie keer achter de oren krabben alvorens te scheiden. Helaas is het gros van de Nederlanders te dom, te egocentrisch of beiden om zich hierom te bekommeren. Het toekomstbeeld met de gezinnen van nu is dan ook somber. We geven verkeerde voorbeelden, terwijl we punten scoren met SongPop in het bijzijn van onze kinderen. We werken verslavingsgedrag in de hand, terwijl we een What’s App versturen in het bijzijn van onze kinderen. We zeggen ze dat relatieproblemen ophouden te bestaan als je besluit te scheiden. Maar is dat zo? Ik denk het niet. Zo lang je je problemen niet aangaat, zul je tegen dezelfde problemen aanlopen in een volgende relatie. En dan? Weer scheiden? Statistieken laten zien dat dit inderdaad vaak het geval is. Het is Jan Peter Balkenende een paar jaar geleden niet gelukt. Hij was z’n tijd ver vooruit. Hij zal later nog geroemd worden om zijn intenties. Over een aantal decennia zijn boeken als “Het drama van het begaafde kind” van Alice Miller en “De vijf talen van de liefde” van Gary Chapman verplichte kost voor ouders in spé. Ze worden overhoord door het consultatiebureau en moeten verplichte trainingen volgen als ze de inhoud van deze boeken niet tot zich (en hun opvoeding) hebben kunnen nemen. En zo worden we later teruggebracht naar vroeger. Ouderen van nu zeggen het al en ze hebben gelijk:

“Vroeger was alles beter!”