Dit is de
driehonderdste schrijfopdracht die ik krijg en schrijf. Wat vliegt het jaar
voorbij! Het meedoen aan deze sessie maakt me bewust van de tijd, van mezelf,
van m’n kunnen en tevens van m’n onzekerheden.
Gaandeweg ben ik het
dagelijks schrijven meer en meer los gaan laten. Tegenwoordig spaar ik de
opdrachten een beetje op en ga er dan gemiddeld eens per week voor zitten om ze
uit te werken. In de tussentijd heb ik ook het lef gekregen om sommige
opdrachten niet meer te doen en er geheel mijn eigen invulling aan te geven. De
twee haiku’s en de twee quotes zijn daar recente voorbeelden van. De
schrijfopdrachten liggen dan zo ontzettend op het vlak van wat ik niet leuk
vind om te schrijven, dat ik ze naast me neer durf te leggen. En dat is een
vrij nieuwe ontwikkeling. Over het algemeen ben ik trouw, volgzaam en
autoriteitsgevoelig. Toen ik aan dit proces begon, had ik de overtuiging dat ik
dagelijks moest schrijven, anders
voldeed ik niet aan de criteria van de opdrachtgeefster. Hulde aan mezelf en
m’n eigen ontwikkeling, want hoe begaan de opdrachtgeefster ook is, ik hoef
niet trouw en volgzaam aan haar te zijn. Ik dien dat vooral te zijn aan mezelf!
Ik heb tot bijna
nummer driehonderd moeten komen om deze essentiële ontdekking te doen én er
naar te handelen. Alleen al daarom zal 2012 voor altijd een memorabel jaar voor
me zijn. Het schrijven heeft me mede uit m’n diepe put gehaald. Hulde aan
mezelf! En dank aan Barbara en Mia!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten