Oh, die wachtwoorden!

M’n computer heeft een wachtwoord, zodat m’n twee oudste kinderen niet lukraak op YouTube allerlei kind onvriendelijke filmpjes kunnen bekijken. M’n twee e-mailadressen kennen wachtwoorden, beiden anders uiteraard. Als ik op m’n werk in wil loggen, moet ik drie verschillende wachtwoorden invoeren. Eén van de drie moet om de drie maanden gewisseld worden en mag niet op de vorige lijken. Doe ik dat wel, dan vindt het systeem het niet goed genoeg en weigert me de toegang. Onze iPad kent een wachtwoord om apps te kunnen downloaden. En om het apparaat überhaupt aan te zetten, moet ik een viercijferige code invoeren. Verder ben ik klant bij Marktplaats, Wehkamp, Kruidvat, Hema, Facebook, Eventim, T-Mobile, Datumprikker, Kaartje2Go, Center Parcs, WordFeud, SongPop en Twitter. En natuurlijk hebben al die websites hun eigen inlognaam met een bijbehorend wachtwoord.

Nee, het lukt me niet meer om het allemaal maar te onthouden. Het zijn er gewoonweg teveel geworden. Het foefje om overal dezelfde inlognaam en wachtwoord in te vullen, werkte niet. Dus heb ik ergens in huis, op een geheime plek, een lijstje met al die gegevens liggen. Handgeschreven, op alfabetische volgorde en kaarsrecht onder elkaar. En met dat lijstje lukt het me om overal in te loggen en m’n digitale ding te doen.

De stroom aan wachtwoorden zal alleen maar toenemen. En mijn lijstje zal alleen maar groeien. Zodra het niet meer op één bladzijde past, zal ik een tweede bladzijde toevoegen. Misschien is het maken van een reservekopie op m’n harde schijf zo gek nog niet. En om ervoor te zorgen dat dat document over een paar jaar niet gekraakt kan worden door m’n tienerzoons, zal ik het beveiligen met een wachtwoord!