Mimiek

… is voor mij de meest essentiële vorm van communicatie en ik durf te stellen dat dat voor iedereen het geval is. We kunnen luisteren naar de woorden van iemand, maar de mimiek verraadt alles: of het klopt wat iemand zegt, of het de persoon in kwestie raakt, of er ergernis speelt, verveling, enthousiasme, noem het maar. Daarom gaat er zoveel mis in onze communicatie. Bij heen en weer geschrijf tussen mensen bijvoorbeeld. Ik ben er zelf het levende bewijs van. Hoe dol ik ook ben op schrijven, het heeft me jaren gekost om de onmin tussen mijn vriendin Wendy en mij schrijvend op te lossen. Het moest overigens op die manier, want live contact was te ingewikkeld voor ons beiden. Ja, we hebben de mimiek van anderen nodig om de essentie van communicatie volledig te kunnen bevatten. Ik ben er zelf het levende bewijs van. Pas sinds kort realiseer ik me dat mijn buitenkant niet altijd overeen gekomen is met mijn binnenkant. Daarom moeten mensen soms om me lachen, terwijl ik helemaal geen grap maak. Daarom zeggen mensen soms dat ze geen hoogte van me kunnen krijgen. Ik liet m’n ware aard niet of nauwelijks zien. Ik was lange tijd niet synchroon, als het ware. En die twee dingen moeten overeenstemming hebben met elkaar – dat wat er gezegd wordt en hoe erbij gekeken wordt. Dat is mimiek. Het is essentieel. We kunnen niet zonder. Misschien denken we van wel, maar het is niet zo. Daarom is de ziekte van Alzheimer (of dementie) zo’n ingewikkeld proces; los van de verminderde communicatie gedurende het ziekteproces verdwijnt ook de mimiek uit het gezicht van degene die aan de ziekte lijdt. We kunnen er niets meer aan aflezen en dat doet zeer. Geen twinkelende ogen meer, geen glimlach, geen pret, geen cynische blikken, geen omhoog gaande wenkbrauwen, geen pruilende lip… niets meer, slechts een afwezige blik in de verte.

Mimiek is voor de meest essentiële vorm van communicatie en ik durf te stellen dat dat voor iedereen zo is.