Zuinig of verkwistend?

Verkwistend ben ik niet, alhoewel ik vind dat geld moet rollen. Als ik boodschappen doe, koop ik bij voorkeur wel de goedkoopste seizoengroenten, maar dat heeft niets met zuinigheid te maken. Op die manier kan ik namelijk ook die drie zakken van m’n lievelingschips meenemen.

Zuinig ben ik ook niet, want dan zou ik iedere maand een stukje geld overhouden en dat is (met mijn eigen rekening) niet het geval. Het gaat altijd op en soms nog iets meer ook (van de gezamenlijke rekening in dat geval).

Als het om spullen gaat, ben ik wel zuinig. Je treft bij mij geen ezelsoren in boeken aan, m’n cd’s corresponderen qua inhoud met de hoes, ik heb al jarenlang dezelfde borden, pannen en bestek en het doet me zeer om een enorme kras te hebben zien verschijnen in onze parketvloer. Hoewel die vloer niet onze keuze was, maar die van de vorige bewoners, hebben mijn lief en ik er bewust voor gekozen hem te laten liggen. Eventuele krassen zouden ons minder raken. Dachten we. Totdat die ene diepe kras verscheen, nadat ik een vierkante houten tafel verschoof. Iedere keer als ik er naar kijk, vind ik het teleurstellend dat de vloer er daar op die plek nu zo uitziet. Nog korter geleden gleed ik een keer onze bank op met een spijkerbroek. Een decimeterslange streep van gehavend leer was het gevolg. De bank zat al vol met slijtageplekken en opengehaalde stukjes van de nagels van onze (voormalige) katten. Het zou in die zin niet meer hoeven uitmaken. De bank is immers z’n beste tijd al voorbij. En toch doet het me wat. Ik baal er van. Ik had gewild dat het er niet zat.

M’n ouders zijn m’n voorbeelden als het om zuinigheid gaat. Allebei zijn ze zuinig met geld. Ze hebben het nooit verkwist en ze zullen dat ook niet doen. Maar m’n vader is het toppunt van zuinigheid als het om spullen gaat. Ik ken niemand anders die zo geïrriteerd kan raken van een gevallen cassettebandje en het uiteenspatten van het harde plastic. En later van het vallen van een cd-hoesje en het uiteenspatten van hetzelfde harde plastic. Ezelsoren in boeken zijn ook bij mijn ouders niet te vinden. En ook zij hebben nog altijd borden, pannen en bestek waarmee ze m’n broer en mij nog mee hebben grootgebracht.

Zuinigheid is, nu ik er zo over nadenk, een groot goed.