Dat belangrijke telefoontje...

Ik ben bang voor dat belangrijke telefoontje. Het komt op een dag, ik weet het, ik voel het. Wie ik aan de lijn heb, weet ik niet. Wat de boodschap zal zijn, weet ik ook niet. En toch weet en voel ik dat dat belangrijke telefoontje een keer komt. Het wordt zo’n gesprek wat ik me de rest van m’n leven zal kunnen herinneren, omdat de impact ervan tot aan die dag onvoorstelbaar was. Het wordt zo’n gesprek waarvan ik achteraf kan zeggen dat er een leven was vóór dat telefoontje en dat er ná dat telefoontje een ander leven begon. De boodschap van dit telefoontje kan van alles zijn. Dramatische gebeurtenissen zijn de gebeurtenissen die me angstig maken. Een auto-ongeluk van mijn man onderweg naar huis als gevolg van een hartstilstand, wat weer het gevolg is van zijn grote dosis van woede, irritatie en onmacht die hij dagelijks ervaart in het verkeer op weg naar huis. Een noodlottig ongeval waar één van mijn kinderen bij betrokken is. Of nog erger, alle drie. Paranoïde kan ik worden van de gedachte dat ik er niet eens bij zou zijn, maar mijn ouders of schoonouders in hun rol als oppas. Of het opduiken van ernstige ziektes bij mijn dierbaren? Ook niet iets om daaraan denkend in slaap proberen te vallen. Er komt er op een dag zo’n telefoontje…